Tools & Trends: Humans of New York

Deze blogpost werd geschreven in het kader van de opleiding journalistiek aan KU Leuven Campus Brussel.

Dat de journalistiek een sector in verandering is, is geen verrassing. Vorige week besprak ik reeds enkele mogelijke toekomstscenario’s, vandaag gaan we het dan weer over de zeer nabije toekomst van de journalistiek hebben, namelijk het nu

Binnen journalistiek doen er zich verschillende trends voor, die ons helpen het nieuws beter te begrijpen. Een daarvan is de trend van de virtual storytelling, die bijvoorbeeld door virtual reality ons een betere inkijk wil geven in bepaalde zaken (vb. VR na orkaan Katrina). Een andere trend is dan weer live verslaggeving, zoals bijvoorbeeld via Facebook live, die inspeelt op de snelheid van het nieuws.

file-20170611-21746-18a1z21
Foto via The Conversation

Een trend die ik vandaag graag wil bespreken, is het gebruik van sociale media om aan journalistiek te doen. Filosofe (en columniste) Tinneke Beeckman haalt in ‘Een netwerk is geen gemeenschap‘ aan dat (als gevolg van McLuhan’s ‘the medium is the message‘) communicatie meer ego-gericht wordt. Ook haalt ze Bauman aan, die beweert dat sociale media een val zijn, omdat ze pretenderen een gemeenschap te vervangen, terwijl het eigenlijk om een netwerk gaat, waarvan je zelf kiest wie er bij hoort (en wie niet).

De case die ik gekozen heb om vandaag te bespreken is Humans of New York (HONY). Dit fenomeen (HONY begon ooit als een fotografieblog) speelt zich af op Facebook (tool), en situeert zich dus in de trend van sociale media. HONY maakt gebruik van (digital) storytelling, maar gaat verder dan dat. In tegenstelling tot wat Bauman beweert, geloof ik dat communicatie via sociale media niet altijd ego-gericht hoeft te zijn en dat er online wél gemeenschappen kunnen ontstaan. Of HONY hier daadwerkelijk het levende bewijs van is, lees je in de volgende paragrafen.

Wat is Humans of New York?

Humans of New York startte in 2010 als fotografieproject van Brandon Stanton, self-taught fotograaf, met als doel 10 000 New Yorkers op straat te fotograferen, om er dan later een ‘catalogus’ mee te maken van de inwoners van de stad. ‘Ergens onderweg’ begon hij de inwoners ook te interviewen, en plaatste hij korte fragmentjes en/of citaten bij hun foto’s. Zo’n acht jaar later heeft de Facebookpagina van HONY meer dan 18 miljoen likes, verschenen er al twee boeken van HONY, interviewde hij mensen uit meer dan 20 verschillende landen en maakte Brandon in samenwerking met een videograaf ‘Humans of New York: the series’, een 13-afleveringen-durende serie die vorig jaar officieel verscheen op Facebook Watch.

Facebook Watch

Van een blog naar een Facebookpagina naar een dertiendelige reeks op Facebook Watch. HONY did it. Toeval treft dat ik deze morgen bij het openen van mijn Facebook een melding kreeg dat ik vanaf nu ook Facebook Watch kan gebruiken. Ervoor kende ik het dus nog niet. Een korte samenvatting van wat het internet me leerde (een druk op de FB-Watch-knop maakte me helaas niet veel wijzer): Watch is een videoplatform waarmee Facebook de concurrentie met Youtube wil aangaan. De programma’s die via Watch te bekijken zullen zijn, worden speciaal gemaakt voor het videoplatform. Zo ook ‘Humans of New York: the series’, dat als een van de eerste series verscheen op het platform.

webkrunch-blog-facebook-watch
Afbeelding via WebKrunch

Uit het Digital News Report van Reuters (2016) blijkt dat het gebruik van video aan een stevige opmars bezig is en tegen 2021 met 55% gegroeid zal zijn. ‘HONY the series’ speelt dus niet in op één, maar op twee trends: namelijk het gebruik van sociale media, én het gebruik van video, en dat nog eens bij elkaar.

Wat met ethiek?

Assistent-Professor in de Journalistiek Roberts publiceerde in 2017 een artikel over HONY & journalistiek. Zij concludeert dat de groei van sociale media en digitale hulpmiddelen nieuwe stemmen in staat heeft gesteld om een breed publiek te bereiken zonder de middelen en instellingen die traditionele media ondersteunden en vaak nodig hadden. Ze haalt ook aan dat het burgerjournalisten en andere amateurs in staat stelde om een sterk volgersnetwerk op te bouwen en zelfs hun werk te ontwikkelen totdat het financieel levensvatbaar was, en er zo een full-time beroep van te maken (Roberts, 2017). Zij hanteert de regel dat, omdat de ‘nieuwkomers’ in de mediasector dezelfde vrijheden genieten als hun traditionele voorlopers, zij ook dezelfde normen moeten hanteren en dezelfde verantwoordelijkheden hebben (Roberts, 2017).

Op vlak van ethiek is Brandon alvast geslaagd, aldus Roberts. Zowel de Hutchins als de Knight commissie, die instaan voor ‘persvrijheid’ respectievelijk ‘informatiebehoeften van gemeenschappen in een democratie’, bepaalden dat een cruciale rol van de maatschappelijk verantwoorde pers was om een representatief beeld te tonen van de kiezers van de samenleving. Na een analyse van de posts van HONY, concludeerde Roberts dat de onderwerpen en verhalen die aan bod komen een bewustzijn van groepen waarvan de perspectieven en verhalen niet prominent aanwezig zijn in mainstream media weerspiegelen, zoals vluchtelingen en gevangenen. Ze voegt nog toe dat dit aantoont dat er bij Brandon een bewustzijn speelt, dat ervoor zorgt dat hij zijn reikwijdte op het platform Facebook gebruikt om de grote massa (zijn volgers) te informeren (Roberts, 2017).

Wat betreft ethiek, moet het Facebookfenomeen HONY dus niet onderdoen voor traditionele mediaspelers.

Egocentrisme ten top

Zoals al eerder aangehaald is Beeckman ervan overtuigd dat communicatie via sociale media veel meer gericht is op het ego.

Ook hier heeft Roberts in haar werk iets over gezegd. In de eerste jaren van HONY, stond het perspectief van Brandon in de bijschriften van de foto’s voorop. Hij beschreef bijvoorbeeld hoe moeilijk het was geweest om de persoon in kwestie aan te spreken, hem/haar op foto te krijgen en hem/haar iets te laten vertellen. Anno 2018 zien we dat er hier een enorme shift gebeurd is. HONY laat tegenwoordig enkel nog de afgebeelde persoon aan het woord, zonder dat Brandon hier extra commentaar voorziet. Brandon heeft zichzelf gedistantieerd, door geen duiding meer te geven over bijvoorbeeld de context. Toch komen de HONY boodschappen erg duidelijk en krachtig over, zonder ego-gericht te zijn.

Online gemeenschap ≠ echte gemeenschap?

HONY is naar mijn mening het perfecte voorbeeld om te illustreren dat een online gemeenschap wel degelijk een echte gemeenschap kan vormen. Ik durf graag meer zeggen, HONY heeft een online gemeenschap gecreëerd met real-life consequenties.

Op 20 januari 2015 postte de pagina een foto van een 13-jarige student uit Brownsville, Brooklyn. Brownsville heeft de hoogste criminaliteitscijfers in heel NYC, en de student sprak dan ook bewondering uit over de manier waarop hun schooldirectrice met de leerlingen omgaat, hoe ze hen iets bijleert. De post ging met 1,1 miljoen likes viraal, en mensen van over de hele wereld spraken bewondering uit voor de directrice. Hierop besloot Brandon een online fundraising op te zetten, zodat mensen konden doneren om de school te helpen. Op 6 februari (een kleine drie weken na het verschijnen van de post) hadden 40 000 mensen samen al 1,2 miljoen dollar gedoneerd, en werden Brandon, de student en de schooldirectrice uitgenodigd bij voormalig president Obama in het Witte Huis.

Schermafbeelding 2018-12-05 om 12.43.13
Afbeelding via Facebook Humans of New York

Online gemeenschappen kunnen dus wel degelijk een echte gemeenschap vormen. 40 000 mensen, die de jongen en zijn directrice waarschijnlijk niet eens kenden, hebben er samen voor gezorgd dat alle leerlingen van de school  gegarandeerd een summer school kunnen volgen en een bezoek aan Harvard kunnen brengen, en dit maar liefst voor de komende tien jaar.

Een tweede verhaal dat deze uitspraak illustreert, is dat van de vluchtelingencrisis. Brandon interviewde, in samenwerking met de United Nations Refugee Agency (UNHCR), gedurende twee weken vluchtelingen die doorheen heel Europa op zoek waren naar een veilig leven. De posts hierover riepen zoveel reacties op, dat Amerikaans bedrijf Kickstarter een fundraising voor UNHCR opzette, wat resulteerde in meer 1 miljoen euro ten voordele van vluchtelingen in nood, wereldwijd. Dat deze post zo een mooi bedrag opleverde voor mensen in nood is zeker mooi meegenomen, maar wat dit voorbeeld écht aantoont is hoe storytelling mensen een veel duidelijker beeld kan geven over bepaalde issues, zoals bijvoorbeeld de vluchtelingencrisis.

Conclusie

Sociale media en meer specifiek Facebook is een handige tool om aan journalistiek te doen. Je bereikt er eenvoudig veel mensen mee, je kan je post multimediaal maken door het toevoegen van een video, of je kan on the spot aan liveverslaggeving doen. De case Humans of New York illustreerde hoe er aan de hand van digital storytelling op sociale media meer gebeurde dan enkel het verspreiden van ‘nieuws’feiten. HONY toont aan dat door middel van één post, duizenden en duizenden mensen gemobiliseerd konden worden om geld te doneren aan goede doelen.

Door zijn kenmerkende stijl kreeg HONY ook al te maken met kritiek. Zo komt uit sommige hoeken het verwijt dat verhalen van mensen gesimplificeerd worden (het gaat namelijk om één foto, vergezeld door één alinea tekst) om sympathie op te wekken, en dat dus niet het gehele verhaal getoond wordt.

Zoals alle conclusies in voorgaande blogpost kan ik ook hier weer zeggen: aan sociale media zijn zowel voor- als nadelen verbonden, blijf altijd je kritische zelf.

Bedankt voor het lezen!

Referenties

3 gedachten over “Tools & Trends: Humans of New York”

Dankjewel voor je reactie! ♥

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s